M11 Μαραθώνιος 2022
Στην Βασιλεύουσα 4-9 Νοεμβρίου 2022
για τον αγώνα των 15 χλμ στα πλαίσια του Μαραθωνίου
Τρία χρόνια μακριά από την Πόλη είναι ένα μεγάλο διάστημα που φαίνεται ακόμη μεγαλύτερο για εμάς τους ηλικιωμένους.
Και εκεί που περιμέναμε εναγωνίως να περάσει η πανδημία, μας προέκυψαν οι νταήδες
 |
| NEW ISTANBUL AIRPORT |
ένθεν κακείθεν.....
Προβληματισμός για το αν ειναι ασφαλές ένα ταξίδι εν μέσω απειλών και αυξανόμενης έντασης, τι λεει ο ενας τι προβλέπει ο άλλος και αναζήτηση μιας χαραμάδας αισιοδοξίας.
Προβληματισμός για το αν ειναι ασφαλές ένα ταξίδι εν μέσω απειλών και αυξανόμενης έντασης, τι λεει ο ενας τι προβλέπει ο άλλος και αναζήτηση μιας χαραμάδας αισιοδοξίας.
Απο αναβολή σε αναβολή το πηγαίναμε το ταξίδι.
Τελικά απηυδησαμε με τον καθημερινό βομβαρδισμό έγκριτων δημοσιογράφων, πτεράρχων, ναυάρχων, στρατηγών και καθηγητών επι των διεθνων σχέσεων και ολων των συναφών επιστημών και απλά ειπαμε δεν πάτε στο..... καλό.... Εμεις θα πάμε στην Βασιλεύουσα.
Ηταν η σφοδρή επιθυμία για μια βόλτα στον Βόσπορο, για συμμετοχή στην μοναδική ατμόσφαιρα που έχει αυτο το πανηγύρι του αθλητισμού, για το "αρωμα" της Πόλης που μας απελευθέρωσε.
Αναχώρηση 4 και επιστροφή 9 Νοεμβρίου. Τίποτε δεν μας σταματά και ως εκ του αποτελέσματος δικαιωθήκαμε.
Περπατήσαμε, μπήκαμε σε τραμ, σε μετρό, σε λεωφορεία και φυσικά στα καραβάκια που εκτελούν δρομολόγια στον Βόσπορο και στον Κεράτιο.
Δοκιμάσαμε τα γλυκά και την Πολίτικη κουζίνα σε εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία.
Αισθανθήκαμε άνετα και είχαμε παντού την καλύτερη αντιμετώπιση.
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο περίπου στις 7 το βράδυ και μετα απο 2 ώρες βρεθήκαμε στην πλατεία Σουλταναχμετ.
Ειναι πλέον παράδοση να πηγαίνουμε στο ίδιο μέρος, στο ίδιο εστιατόριο το βράδυ της αφιξής μας.
H Αγια Σοφιά επιβλητική, παραμένει η "Ayasofya" αιωνίως και αυτο το γνωρίζουν ολοι.... Η ατμόσφαιρα, η συννεφιά, η δροσούλα και αυτό το "αρωμα" της Πόλης σχεδόν ίδια όλα αυτα τα χρόνια που την επισκέπτομαι.
Κατηφορίζοντας προς το ξενοδοχειο ακολουθεί μια άλλη παραδοσιακά στάση για κάστανα στον πλανώδιο καστανά μαζι με το "και στην φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά" να σου 'ρχεται στο μυαλο με την οποια εκδοχή του...
Σάββατο 5 Νοεμβρίου
Το πρωί ηταν η "επιχείρηση" για την παραλαβή του φακέλου και της επίσημης φανέλας του αγώνα σε εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο στο Γενικαπί ,
Όλα είχαν μελετηθεί ώστε στις 11.30 να έχω επιστρέψει για την προγραμματισμένη περιήγηση μας στο Μουσείο- Παλάτι του Πορφυρογέννητου. (Tekfur Saray).
Ειδικά η επιλογή της τοποθεσίας του ξενοδοχείου ειχε γίνει με δυο βασικά κριτήρια.
Πρώτον, να ειναι κοντά στο σημείο απο οπου θα ξεκινούσαν τα καράβια που θα μας μετέφεραν στο σημείο εκκίνησης την ημέρα του αγώνα και δεύτερον, να ειναι κοντά στον σταθμό του μετρό.
Η εφαρμογή του Μετρό της Πόλης εγκατεστημένη στο κινητό δίνει άμεσα και εύκολα το επόμενο δρομολόγιο προς Γενικαπί και οτι ο χρόνος διαδρομής είναι 3 λεπτά.
Ήξερα απο τις προηγούμενες συμμετοχές μου οτι θα χρειαστεί και περπάτημα είκοσι λεπτών για να φτάσω στο κέντρο εγγραφών, οπότε 10 παρα τέταρτο ήμουν απο τούς πρώτους που περίμεναν να επιτραπεί η είσοδος στις 10 π.μ. σύμφωνα με το ωραριο που ειχε δωσει η οργανωτική επιτροπή.
Ο χώρος της έκθεσης είναι εντυπωσιακός με πολλά περίπτερα αθλητικών ειδών, διαγωνισμούς, παιχνίδια και μουσικές εκδηλώσεις.
Η παράδοση του φακέλου και του σάκου με την επίσημη φανέλα του αγωνα, διαφημιστικά αλλα και πολλά δώρα ηταν πολύ καλά οργανωμένη και έτσι χωρίς μεγάλη αναμονή.
Φυσικά έγινε το απαραίτητο πέρασμα απο τον τοίχο με τα ονόματα όλων των εγγεγραμμένων στον αγώνα του Μαραθωνίου και των 15 χλμ. Είναι τα 20 χιλιάδες ονόματα που φτιάχνουν αυτόν τον τοίχο.
Ειναι ο τοίχος με την δικη του ιστορία τα χρόνια που έχω την τύχη και την χαρά να δίνω το παρόν.
Η έλλειψη χρόνου δεν μου επέτρεψε να μείνω όσο θα ήθελα.
Μερικές φωτογραφίες για το αρχείο μου και επιστροφή στο ξενοδοχείο.Eδώ μπροστά στον τεράστιο χάρτη της διαδρομής του Μαραθωνίου και του αγώνα των 15 χιλιομέτρων.
Εξωτερικά του τεράστιου εμπορικού και συνεδριακού κέντρου.
Η συνέχεια της ημέρας είχε πολύ περπάτημα και κούραση, μια καθόλου συνετή συμπεριφορά παραμονή ενος δύσκολου αγώνα. (αν συνυπολογίσουμε και τα 69 έτη στην πλάτη, μάλλον για παραλογισμό επρόκειτο).
Ομως σε αυτη την μαγική πόλη σε καθε βήμα, σε καθε ματιά στην Ιστορία και στην ομορφια του τοπίου, η κούραση ξεχνιέται.
Το πλάνο μας ηταν να επισκεφτούμε τον λόφο Pierre Loti, ενα απο τα πιο τουριστικα σημεία της Πόλης με θέα στον Κερατιο κόλπο, να πιούμε ενα κφεδάκι και μετα να πάμε στο το Παλάτι του Πορφυρογέννητου, μουσείο "Tekfur Saray" που άρχισε επίσημα να λειτουργεί το 2020.
Μετά απο μία σύντομη μελέτη των επιλογών που είχαμε αποφασίσαμε να πάμε με το τράμ απο την στάση Sirkeci, λιγα μετρα απο το ξενοδοχείο, αποβίβαση στην δεύτερη στάση Karakoy (η πρώτη στην σειρά ηταν η στάση Eminonu) και απο εκεί στο ομώνυμο λιμάνι και στο καραβάκι της γραμμής με προορισμό το λιμάνι Eyup. Μετα περπάτημα περίπου 300 μέτρων για να πάρουμε το τελεφερίκ που θα μας ανέβαζε στον λόφο.
Η επιλογή αυτης της διαδρομης παρα το οτι δεν ηταν η πιο σύντομη απεδείχθη ιδανική γιατι μας έδωσε την δυνατότητα να απολαύσουμε μια μίνι κρουαζιέρα μεσα στον ιστορικό Κεράτιο κόλπο και να θαυμάσουμε το εκπληκτικό τοπίο απο τελείως διαφορετικη οπτική καθώς οι ενδιάμεσοι σταθμοί εναλλάσσονταν απο την μια όχθη στην άλλη.
Απο το Πέραν στο Φανάρι σε ένα ιδιόμορφο πινγκ πονγκ με το μπαλάκι της ιστορίας.
Πρώτη στάση "ΦΑΝΑΡΙ" , Fener.
Κατεβαίνεις και σε 200 μέτρα βρίσκεσαι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Στο ίδιο σημείο υπάρχει και η στάση του Τραμ.
Δίπλα στο Πατριαρχείο και η Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το εντυπωσιακό κτίριο-μνημείο που δεσπόζει στον Κεράτιο.
Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ στις 12 Σεπτεμβρίου 1882.
Το ταξίδι με το Vapur συνεχίζεται. Επόμενη στάση στην απέναντι όχθη του Πέραν η εργατική συνοικία kasimpasa. 
Κάποτε ήταν περισσότερο γνωστή για τις ναυτικές βάσεις και τα ναυπηγεία της.
Κοντά βρίσκεται το Κουρτουλούς που ιδρύθηκε, ως Ταταύλα, από Έλληνες από τη Χίο οι οποίοι επέλεξαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μεταβούν σε υψηλότερο-ασφαλέστερο σημείο, αφότου η εκκλησία τους μετατράπηκε σε τζαμί. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1955, οι ελληνικές κατοικίες στην Κασίμπασα δέχθηκαν επίθεση και λεηλατήθηκαν.
Η ζωή ομως συνεχίζεται όπως και το ταξιδι μας και πάλι προς την απέναντι όχθη, στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης.
Στάση AyvanSaray.
Ένα απο τα σημαντικότερα σημεία αν οχι το πιο σημαντικό της ιστορίας της πολιορκίας της Πόλης.
Σε αυτή την θέση στρατοπέδευσε ο Μωάμεθ ο Πορθητής. Εκεί έστησε το στρατηγείο του γιατί θεωρούσε οτι ηταν το πιο ευάλωτο σημείο των τειχών.
Απο εκεί θα πάμε περπατώντας προς το παλάτι του Πορφυρογέννητου.
Απο εκεί είναι ο δρόμος προς το παλάτι των Βλαχερνών και τα ομώνυμα τείχη.
Απο εκει και μεχρι το παλάτι ειναι η περιοχή στην οποία συγκλίνουν οι ιστορικοί στις αναφορές τους για την θέση της κερκόπορτας.
Μετά απο περίπου 10 λεπτά φτάνουμε στην στάση Eyup, η στάση για όποιον ενδιαφέρεται να επισκεφθεί τον λόφο Pierre Loti.
Το καφέ που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου με την θέα σε όλο τον Κεράτιο εχει φυσικά το όνομα του Pierre Loti ο οποίος ηταν ενας διάσημος Γάλλος συγγραφέας που το πραγματικό του όνομα ήταν Julien Viaud. Λάτρευε την Πόλη και έζησε εκεί για πολλά χρόνια.
Λέγεται ότι εκείνα τα χρόνια ο Pierre Loti ερχόταν συχνά σε αυτό το καφενείο, που ονομαζόταν "Rabia Kadın Kahvesi" και έγραφε το μυθιστόρημά του "Aziyade" με θέα στον Κεράτιο Κόλπο.
Δυστυχώς η τεράστια ουρά που υπήρχε και η μεγάλη αναμονή για την επιβίβαση στο τελεφερίκ, δεν μας επέτρεψε να φτάσουμε στην κορυφή και να απολαύσουμε την θέα μαζι με τον καφέ.
Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα μετατράπηκε σε φτωχοκομείο για Εβραίους της Πόλης.
Στις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως εργοστάσιο μπουκαλιών, πριν εγκαταλειφθεί και τελικά σωθει μόνο η περίτεχνη εξωτερική πρόσοψη από τούβλα και πέτρα ως ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα παραδείγματα της κοσμικής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής. Εκει κάπου στο 2010 αρχισαν να ασχολούνται επιστήμονες και "ανοιχτα μυαλα" με την προσπάθεια αναστήλωσης καποιου μέρους του όλου κτιρίου.
Υπαρχει ψηφιακά μια ιστορική αναδρομή απο την χρήση του σαν παλάτι του Αυτοκράτορα αλλα και τις μετα την άλωση χρήσεις του. (εκτός αυτής της του οίκου ανοχής. Συνεπώς δεν υπάρχουν φωτογραφίες...)
Το εσωτερικό δεν μας διαφώτισε για την αρχιτεκτονική του. Δεν υπήρχαν δωμάτια να αναδεικνύουν την διαρρύθμιση που ειχε ως παλάτι και έτσι οι φωτογραφίες αποδίδουν ένα μέρος του εσωτερικού των τειχών, τα παράθυρα και τον διάδρομο που οδηγούσε απο τον ένα όροφο στον άλλο.
Αυτο ομως που μας αποζημίωσε ηταν η έξοδος στο προπύργιο στο οποίο όταν βρεθείς αντιλαμβάνεσαι αμέσως την στρατηγική θέση του.
Απο αυτό το σημείο βλέπεις στα δεξιά τα τείχη των Βλαχερνών, αριστερά μέχρι την πύλη της Ανδριανούπολης- Edirne Kapi (Πύλη Χαρισίου ή Πύλη Πολυάνδρου) απ´ όπου σύμφωνα με την παράδοση μπήκε στην πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά την άλωσή της. Μπροστά μας απλώνεται ολοκληρη η έκταση οπου η κατασκήνωση του αρχηγείου του Μωάμεθ και των στρατιωτών του (σημερα την έκταση αυτη καλύπτει η συνοικία Ayvansaray). Αυθόρμητα μας ήρθαν στο μυαλό οσα είχαμε διαβάσει για την πολιορκία της Πόλης. Ειδικότερα για το σημείο που επέλεξε την τελικη έφοδο ο Μωάμεθ και για την υψομετρική διαφορά που έκανε πιο ευάλωτα τα τείχη.
Αλήθεια πως θα ήταν σήμερα τα πράγματα αν υπήρχε η Βασιλεύουσα..........
Σε αυτό το σημείο ανεβήκαμε και περιπλανηθήκαμε για αρκετή ωρα κατά μήκος των τειχών πραγματικά εντυπωσιασμένοι.
Στην δεύτερη φωτογραφία το Παλάτι.
Γεμάτοι απο ιδιαίτερα συναισθήματα αφήσαμε το παλάτι και κατηφορίσαμε προς την Μονή της Χώρας. Ενα μνημείο με ανυπολόγιστης αξίας ψηφιδωτά.
Ειχα την περιέργεια να δω αν λειτουργεί ως μουσείο η έχει μετατραπεί σε τζαμί.
Τελικά ουτε η μιά ουτε η άλλη εκδοχή επαληθεύτηκε.Πινακίδες πάνω σε μεγάλα ταμπλό περιμετρικά της εκκλησίας ενημέρωναν οτι το "Kariye Cami " είναι κλειστό λόγω εργασιών συντήρησης....
Το προτιμώ απο το να λειτουργεί ως Τζαμί.
Η ώρα ηταν ήδη 3 το απόγευμα . η κούραση αρκετή και έτσι κάτσαμε στο καφέ-εστιατόριο που υπάρχει απέναντι απο την είσοδο της εκκλησίας. Υποτίθεται για ένα αναψυκτικό και καταλήξαμε σε κανονικό γεύμα....
Στις 4 παρα τέταρτο ξεκινήσαμε για την προβλήτα Ayvansaray αφου το καραβάκι-λεωφορείο προς Karakoy θα ερχόταν στις 4 και πέντε σύμφωνα με τον πίνακα δρομολογίων.
Η Μεγάλη του Γένους Σχολή (τουρκικά: Fener Rum Erkek Lisesi ) είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ελληνισμού, καθώς αποτελεί την ιστορική συνέχεια της Πατριαρχικής Ακαδημίας.
Επανιδρύθηκε μετά την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως (ως συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο) από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο στις 6 Ιανουαρίου 1454.
Επανιδρύθηκε μετά την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως (ως συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο) από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο στις 6 Ιανουαρίου 1454.
Κάποτε ήταν περισσότερο γνωστή για τις ναυτικές βάσεις και τα ναυπηγεία της.Κοντά βρίσκεται το Κουρτουλούς που ιδρύθηκε, ως Ταταύλα, από Έλληνες από τη Χίο οι οποίοι επέλεξαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μεταβούν σε υψηλότερο-ασφαλέστερο σημείο, αφότου η εκκλησία τους μετατράπηκε σε τζαμί. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1955, οι ελληνικές κατοικίες στην Κασίμπασα δέχθηκαν επίθεση και λεηλατήθηκαν.
Η ζωή ομως συνεχίζεται όπως και το ταξιδι μας και πάλι προς την απέναντι όχθη, στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης.
Ένα απο τα σημαντικότερα σημεία αν οχι το πιο σημαντικό της ιστορίας της πολιορκίας της Πόλης.
Σε αυτή την θέση στρατοπέδευσε ο Μωάμεθ ο Πορθητής. Εκεί έστησε το στρατηγείο του γιατί θεωρούσε οτι ηταν το πιο ευάλωτο σημείο των τειχών.
Απο εκεί θα πάμε περπατώντας προς το παλάτι του Πορφυρογέννητου.
Απο εκεί είναι ο δρόμος προς το παλάτι των Βλαχερνών και τα ομώνυμα τείχη.
Απο εκει και μεχρι το παλάτι ειναι η περιοχή στην οποία συγκλίνουν οι ιστορικοί στις αναφορές τους για την θέση της κερκόπορτας.
Μετά απο περίπου 10 λεπτά φτάνουμε στην στάση Eyup, η στάση για όποιον ενδιαφέρεται να επισκεφθεί τον λόφο Pierre Loti.
Δυστυχώς η τεράστια ουρά που υπήρχε και η μεγάλη αναμονή για την επιβίβαση στο τελεφερίκ, δεν μας επέτρεψε να φτάσουμε στην κορυφή και να απολαύσουμε την θέα μαζι με τον καφέ.
Η προτεραιότητα μας ηταν το Παλάτι του Πορφυρογέννητου και ετσι πήραμε τον δρόμο προς την στάση του Τραμ.
(Οι φωτογραφίες ειναι απο την συνοικία Eyup και οσο περπατήσαμε απο την προβλήτα μέχρι το τελεφερίκ).
Το τραμ (γραμμή Τ5), είναι μια νέα γραμμή που ξεκίνησε αρχές του 2021 και διατρέχει παραλιακά τον Κεράτιο. Εξυπηρετεί παρα πολυ οσους θέλουν να επισκεφθούν το Πατριαρχείο, την μεγάλη του Γένους Σχολή, την Παναγία των Βλαχερνών, την μονή της Χώρας, και τα πιο ιστορικά σημεία των Βυζαντινών τειχών.
Kατεβήκαμε στην 2η στη σειρά στάση "Ayvansaray" και ανηφορίζοντας σοκάκια μιας πολυ υποβαθμισμένης περιοχής (μαχαλάς) φτάσαμε στο μουσείο σε μία απόσταση περίπου 700 μέτρων.
Εδώ να διευκρινίσω οτι η ονομασία "Παλάτι Πορφυρογέννητου" δεν σημαίνει οτι εκει έζησε ο αυτοκράτορας του 10ου αιώνα Κωνσταντίνος Ζ ο Πορφυρογέννητος, αφου χτίστηκε πολύ μετά την Βασιλεία του. Μάλιστα στην πραγματικότητα ονομάστηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου γιού του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η Παλαιολόγου.
Αυτό όμως που του δίνει τεράστια ιστορική αξία ειναι το γεγονός οτι χρησίμευε ως αυτοκρατορική κατοικία και κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ετσι εξηγείται και η καταστροφή που υπέστη κατά την πολιορκία και πτώση της Πόλης το 1453 λόγω της εγγύτητάς του προς τα εξωτερικά τείχη, τα πιο ευάλωτα λόγω της χαμηλής υψομετρικής διαφοράς.
Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα στεγάζεται εκεί μέρος του θηριοτροφείου του Σουλτάνου και στα τέλη του 17ου αιώνα μετατρέπεται σε οίκο ανοχής !!!
Από το 1719 ιδρύθηκε εκεί το εργαστήριο αγγειοπλαστικής «Tekfur Sarayı» -εξ ου και η σημερινή ονομασία του και άρχισε να παράγει κεραμικά πλακάκια σε στυλ παρόμοιο με της κεραμικής İznik, αλλά επηρεασμένο από ευρωπαϊκά σχέδια και χρώματα.
Αυτό όμως που του δίνει τεράστια ιστορική αξία ειναι το γεγονός οτι χρησίμευε ως αυτοκρατορική κατοικία και κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ετσι εξηγείται και η καταστροφή που υπέστη κατά την πολιορκία και πτώση της Πόλης το 1453 λόγω της εγγύτητάς του προς τα εξωτερικά τείχη, τα πιο ευάλωτα λόγω της χαμηλής υψομετρικής διαφοράς.
Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα στεγάζεται εκεί μέρος του θηριοτροφείου του Σουλτάνου και στα τέλη του 17ου αιώνα μετατρέπεται σε οίκο ανοχής !!!
Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα μετατράπηκε σε φτωχοκομείο για Εβραίους της Πόλης.
Στις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως εργοστάσιο μπουκαλιών, πριν εγκαταλειφθεί και τελικά σωθει μόνο η περίτεχνη εξωτερική πρόσοψη από τούβλα και πέτρα ως ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα παραδείγματα της κοσμικής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής. Εκει κάπου στο 2010 αρχισαν να ασχολούνται επιστήμονες και "ανοιχτα μυαλα" με την προσπάθεια αναστήλωσης καποιου μέρους του όλου κτιρίου.
Υπαρχει ψηφιακά μια ιστορική αναδρομή απο την χρήση του σαν παλάτι του Αυτοκράτορα αλλα και τις μετα την άλωση χρήσεις του. (εκτός αυτής της του οίκου ανοχής. Συνεπώς δεν υπάρχουν φωτογραφίες...)
Το εσωτερικό δεν μας διαφώτισε για την αρχιτεκτονική του. Δεν υπήρχαν δωμάτια να αναδεικνύουν την διαρρύθμιση που ειχε ως παλάτι και έτσι οι φωτογραφίες αποδίδουν ένα μέρος του εσωτερικού των τειχών, τα παράθυρα και τον διάδρομο που οδηγούσε απο τον ένα όροφο στον άλλο.
Αυτο ομως που μας αποζημίωσε ηταν η έξοδος στο προπύργιο στο οποίο όταν βρεθείς αντιλαμβάνεσαι αμέσως την στρατηγική θέση του.
Απο αυτό το σημείο βλέπεις στα δεξιά τα τείχη των Βλαχερνών, αριστερά μέχρι την πύλη της Ανδριανούπολης- Edirne Kapi (Πύλη Χαρισίου ή Πύλη Πολυάνδρου) απ´ όπου σύμφωνα με την παράδοση μπήκε στην πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά την άλωσή της. Μπροστά μας απλώνεται ολοκληρη η έκταση οπου η κατασκήνωση του αρχηγείου του Μωάμεθ και των στρατιωτών του (σημερα την έκταση αυτη καλύπτει η συνοικία Ayvansaray). Αυθόρμητα μας ήρθαν στο μυαλό οσα είχαμε διαβάσει για την πολιορκία της Πόλης. Ειδικότερα για το σημείο που επέλεξε την τελικη έφοδο ο Μωάμεθ και για την υψομετρική διαφορά που έκανε πιο ευάλωτα τα τείχη.
Κάτσαμε αρκετή ώρα χωρίς να μιλάμε. Ηταν που ταξιδεύαμε σε εκείνες τις μέρες και νύχτες που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία.
Αλήθεια πως θα ήταν σήμερα τα πράγματα αν υπήρχε η Βασιλεύουσα.......... Σε αυτό το σημείο ανεβήκαμε και περιπλανηθήκαμε για αρκετή ωρα κατά μήκος των τειχών πραγματικά εντυπωσιασμένοι.
Παραθέτω και 2 φωτογραφίες που χρονολογούνται μεταξύ 1850 και 1860 απο τη περιοχή στην οποία βρίσκεται το Παλάτι και τα τείχη.
Στην πρώτη βλέπετε μια εικόνα των τειχών στο σημείο που βρεθήκαμε.
Ειναι ένα μεγάλο μέρος απο τα τείχη των Βλαχερνών και φαίνεται ξεκάθαρα η υψομετρική διαφορά στο κάτω μέρος, στο οποίο επικέντρωσε την τελικη του επίθεση ο Μωάμεθ ο πορθητής, το ποιο ευάλωτο όπως αποδείχτηκε στην πτώση της Πόλης.
Υπάρχουν πολλές αναφορές σε ιστορικά κείμενα οτι η μικρή ημιβυθισμένη πόρτα, κάτω δεξιά , ειναι η κερκόπορτα.
Ειχα την περιέργεια να δω αν λειτουργεί ως μουσείο η έχει μετατραπεί σε τζαμί.
Τελικά ουτε η μιά ουτε η άλλη εκδοχή επαληθεύτηκε.Πινακίδες πάνω σε μεγάλα ταμπλό περιμετρικά της εκκλησίας ενημέρωναν οτι το "Kariye Cami " είναι κλειστό λόγω εργασιών συντήρησης....
Το προτιμώ απο το να λειτουργεί ως Τζαμί.
Η ώρα ηταν ήδη 3 το απόγευμα . η κούραση αρκετή και έτσι κάτσαμε στο καφέ-εστιατόριο που υπάρχει απέναντι απο την είσοδο της εκκλησίας. Υποτίθεται για ένα αναψυκτικό και καταλήξαμε σε κανονικό γεύμα....
Στις 4 παρα τέταρτο ξεκινήσαμε για την προβλήτα Ayvansaray αφου το καραβάκι-λεωφορείο προς Karakoy θα ερχόταν στις 4 και πέντε σύμφωνα με τον πίνακα δρομολογίων.
Περπατήσαμε πάλι μεσα απο τα ήσυχα σοκάκια της φτωχογειτονιάς και περάσαμε μπροστά απο την Παναγία των Βλαχερνών λιγο πριν βγούμε στην κεντρική λεωφόρο και την στάση.
Η διαδρομή απόγευμα πλεόν ηταν το ίδιο απολαυστική. Καραβάκια της γραμμής, ταχύπλοα μικρά και μεγάλα διεσχιζαν τον Κεράτιο απο την μία άκρη στην άλλη.
Η άφιξη στις 5 η ωρα στο λιμάνι του Karakoy δεν σήμαινε και το τελος της περιπλάνησης....
Στο πρόγραμμα υπήρχε μια ακόμη τελευταια και πολύ σημαντική υποχρέωση.
Η επίσκεψη στα γραφεία του Beyoglu Spor (Α.Σ. Περα) για την παραλαβή της συλλεκτικής φανέλας του συλλόγου που γέννησε την Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως.
Θα είναι και η φανέλα που θα φορούσα την επόμενη μέρα στον αγώνα των 15 χιλιομέτρων.
Φυσικά το κιτρινόμαυρο χρωμα κυριαρχει στους εσωτερικούς χώρους μαζι με τα τρόπαια, τις πολλές ιστορικης αξίας φωτογραφίες και τους πίνακες που παρουσιάζουν το έργο αυτο του συλλόγου στα 100 χρόνια της λειτουργιας του.
Για να δεις και να ζήσεις τον παλμό του συλλόγου απαιτούνται πολλές ώρες και ημέρες.
Ετσι υποσχέθηκα οτι στο επόμενο ταξίδι μου θα αφιερώσω τον απαιτούμενο χρόνο.
Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για την προσπάθεια που ηρωικα καταβάλουν η διοίκηση, τα μέλη και οι προπονητές για να κρατούν τα λάβαρα ψηλά στην καρδιά της Πόλης.
Μετα απο μια κουραστική μεν αλλά πλούσια σε εικόνες και παραστάσεις ημέρα, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα.
Λίγη ξεκούραση, φαγητό σε ένα υπέροχο παραδοσιακό εστιατόριο και ανάπαυση εν οψη του αγώνα το επόμενο πρωί.
Κυριακή 6 Νοεμβρίου
Εγερτήριο στις 6.
Στο ξενοδοχείο το πρωινό ξεκινούσε πολύ αργά για μένα (στις 7.30) οπότε ειχα κάνει τις σχετικές προμήθειες απο την προηγούμενη μερα και ετοίμασα ένα πρόχειρο μεν αλλα ειδικό για αθλητές στο δωμάτιο.
Στις 7 με τις ευχές του ευγενέστατου ρεσεψιονίστ βρέθηκα στην πλατεία Sirkeci και απο εκεί στο Eminonu και το σημείο απο το οποίο θα έφευγαν τα καράβια για να μας μεταφέρουν στην Ασιατική πλευρά στο λιμάνι της ομώνυμης συνοικίας Beylerbey.
Ηταν η πρώτη φορά που οι διοργανωτές επέλεξαν την μεταφορά των χιλιάδων δρομέων στο σημείο εκκίνησης μέσω θαλάσσης.
Ο εκνευρισμός και η εκτός προγράμματος επιπλέον κούραση ξεχάστηκαν μετα απο λίγο. 
Μετά όλα ειναι πιο εύκολα αφου και μεχρι τον τερματισμό η διαδρομή ειναι επίπεδη. Μια διαδρομή μεσα απο τα πιο ιστορικά σημεία της Πόλης και πάντα δίπλα δίπλα με τον Βόσπορο.
Εδώ είμαστε Εμινονου, μολις περάσαμε την γέφυρα Γαλατα και στρίψαμε αριστερά περίπου στα 500 μέτρα.
Μας περιμένει μια απίστευτης ομορφιάς και μοναδικής ιστορικής αξίας διαδρομή. Απο την δεξιά πλευρά τα Θεοδοσιανά τείχη, το Τοπκαπι, η Αγια Σοφιά, και απο την άλλη η αύρα του Βοσπόρου.
Ιδιαίτερη αναφορά θα ήθελα να κάνω για την ενθάρρυνση που σε πολλά σημεία άκουσα απο Τούρκους που παρακολουθούσαν απο το πεζοδρόμιο αυτο το ατέλειωτο ποτάμι μικρών και μεγάλων δρομέων αλλά και την συγκίνηση που αισθάνθηκα δεχόμενος φιλικά χτυπήματα στην πλάτη μαζι με ευχές απο νεαρούς Τούρκους δρομείς όταν πλησιάζαμε στον τερματισμό.
Η διαδρομή ονειρική με ενδιάμεσες στάσεις και πορεία μπροστά απο πολλά αξιοθέατα, φυσικό κάλλος και εντυπωσιακά σπίτια.
Το Arnavutköy είναι μια απο τις ιστορικότερες και πολυπληθέστερες συνοικίες των Ελλήνων. Eνα από τα ομορφότερα και πλέον καλοδιατηρημένα χωριά της ευρωπαϊκής όχθης του Βοσπόρου.
Στην περίοδο της ακμής του ήταν το μεγαλύτερο ελληνικό χωριό του Βοσπόρου, με περισσότερους από
6.000 Έλληνες.
Μετά την Άλωση, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής εποίκησε τη ρημαγμένη περιοχή με Αλβανούς από την Ήπειρο, εξού και η τουρκική ονομασία Arnavutköy, Αρβανιτοχώρι. Οι Αρβανίτες αυτοί ήταν ελληνορθόδοξοι και αφομοιώθηκαν από τη ρωμαίικη κοινότητα. Η ονομασία Μέγα Ρεύμα επικράτησε από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.
Οπως δηλώνει το όνομα του χωριού, το ρεύμα του Βοσπόρου, που κατεβαίνει από τον Εύξεινο Πόντο στη Μεσόγειο, αναπτύσσει εντυπωσιακή ταχύτητα. Στα παράλια του Βοσπόρου υπάρχουν εκπληκτικής τέχνης παραθεριστικές κατοικίες αριστοκρατών (τα λεγόμενα γιαλί). Στο Μέγα Ρεύμα οι ντόπιοι ασχολούνταν κυρίως με την αμπελουργία και την αλιεία. Εκεί παραθέριζαν επιφανείς Φαναριώτες και ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας: οι Υψηλάντηδες, οι Μουσούροι, οι Μαυροκορδάτοι, οι Καραθεοδωρήδες, οι Σούτσοι. Ο Νικόλαος Σκουφάς απεβίωσε στο Μέγα Ρεύμα και ετάφη στο ναό των Ταξιαρχών το 1819. Μετά την Ελληνική Επανάσταση οι Φαναριώτες αποδεκατίζονται και εγκαθίστανται στο χωριό μουσουλμάνοι.
Σήμερα οι κάτοικοι του Μεγάλου Ρεύματος είναι κυρίως εύποροι αστοί, οι οποίοι κατοικούν στα παλιά παραλιακά ξύλινα αρχοντικά. Η παραλιακή λεωφόρος είναι γεμάτη καλόγουστες, δυτικού ύφους, καφετέριες και εστιατόρια και παρουσιάζει ιδιαίτερη τουριστική κίνηση.
Στον καταπράσινο λόφο βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία το οποίο τον Ιούλιο του 2018 είχαμε την τύχη να το επισκεφθούμε και να παραστούμε στην ιερά πανήγυρι. 
Τα φυλλάδια που μας έδωσαν ηταν πολυ κατατοπιστικά και μας βοήθησαν και στην περιπλάνηση μέσα στο κάστρο όσο και στην σύντομη ιστορική αναφορά. Το μόνο αρνητικό ΄ήταν οτι δεν μπορέσαμε να ανέβουμε σε κανένα απο τους πύργους λόγω έργων συντήρησης που γίνονταν αυτη την περίοδο.
Εδω να πω οτι στην Ασιατική πλευρά προηγήθηκε η κατασκευή το 1393 του πρώτου κάστρου με την ονομασία Anadolu Hisari (Κάστρο της Ανατολίας) απο τον Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄ "τον Κεραυνό" ως παρατηρητήριο ενόψει της Δεύτερης Οθωμανικής Πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, η οποία έλαβε χώρα το 1395. Έχει ύψος 25 μέτρων, έναν κεντρικό τετράγωνο πύργο εντός των τειχών, τα οποία είναι ακανόνιστης πενταγωνικής μορφής, με πέντε πύργους παρακολούθησης σε κάθε γωνία.
Μετά απο 2 ώρες πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η τελευταία μέρα μας στην Πόλη περνά πάντα πολύ γρήγορα και έπρεπε να βιαστούμε. 
Τελευταία στάση, πλατεία Ταξίμ και η ξακουστή Ιστικλαλ. Ο πιό πολυσύχναστος πεζόδρομος της Ευρώπης και όχι μόνο.
Μετά απο 3 ημέρες αυτή η φωτογραφία μου θύμισε και μου θυμίζει οτι τελικά ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο απο φωτογραφίες η μιά δίπλα στην άλλη που έχουν δημιουργηθεί για να τις βλέπουμε όταν πλέον είναι παρελθόν..
Ειχα πολυ μεγάλη αγωνία για το τι θα αντικρίσω αλλα απογοητεύτηκα οταν έφτασα στην πλατεία Σουλταναχμετ.
Πρώτη φορά υπήρχε τόσο μεγάλη αναμονή.
Η διαδρομή απόγευμα πλεόν ηταν το ίδιο απολαυστική. Καραβάκια της γραμμής, ταχύπλοα μικρά και μεγάλα διεσχιζαν τον Κεράτιο απο την μία άκρη στην άλλη.
Τα βλέμματα όλων τράβηξε ενα ειδικα ναυλωμένο για γάμο πλοίο της γραμμής στολισμένο μέσα και έξω με λουλούδια οπως αρμόζει σε μια τέτοια εκδήλωση.
Η άφιξη στις 5 η ωρα στο λιμάνι του Karakoy δεν σήμαινε και το τελος της περιπλάνησης....
Στο πρόγραμμα υπήρχε μια ακόμη τελευταια και πολύ σημαντική υποχρέωση.
Η επίσκεψη στα γραφεία του Beyoglu Spor (Α.Σ. Περα) για την παραλαβή της συλλεκτικής φανέλας του συλλόγου που γέννησε την Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως.
Θα είναι και η φανέλα που θα φορούσα την επόμενη μέρα στον αγώνα των 15 χιλιομέτρων.
Ο σύλλογος βρίσκεται στην καρδιά του Πέρα, σε ενα μοναδικής ομορφιάς παραδοσιακό κτίριο πολύ κοντά στην Αγία Τριάδα, στην πλατεία Ταξίμ και την πασίγνωστη Ιστικλάλ. (Katip Mustafa Çelebi, Tel Sk. No:5, Beyoglu, είναι η ακριβής διεύθυνση).
Φυσικά το κιτρινόμαυρο χρωμα κυριαρχει στους εσωτερικούς χώρους μαζι με τα τρόπαια, τις πολλές ιστορικης αξίας φωτογραφίες και τους πίνακες που παρουσιάζουν το έργο αυτο του συλλόγου στα 100 χρόνια της λειτουργιας του.
Για να δεις και να ζήσεις τον παλμό του συλλόγου απαιτούνται πολλές ώρες και ημέρες.
Ετσι υποσχέθηκα οτι στο επόμενο ταξίδι μου θα αφιερώσω τον απαιτούμενο χρόνο.
Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για την προσπάθεια που ηρωικα καταβάλουν η διοίκηση, τα μέλη και οι προπονητές για να κρατούν τα λάβαρα ψηλά στην καρδιά της Πόλης.
Μετα απο μια κουραστική μεν αλλά πλούσια σε εικόνες και παραστάσεις ημέρα, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα.
Λίγη ξεκούραση, φαγητό σε ένα υπέροχο παραδοσιακό εστιατόριο και ανάπαυση εν οψη του αγώνα το επόμενο πρωί.
Κυριακή 6 Νοεμβρίου
Εγερτήριο στις 6.
Στο ξενοδοχείο το πρωινό ξεκινούσε πολύ αργά για μένα (στις 7.30) οπότε ειχα κάνει τις σχετικές προμήθειες απο την προηγούμενη μερα και ετοίμασα ένα πρόχειρο μεν αλλα ειδικό για αθλητές στο δωμάτιο.
Στις 7 με τις ευχές του ευγενέστατου ρεσεψιονίστ βρέθηκα στην πλατεία Sirkeci και απο εκεί στο Eminonu και το σημείο απο το οποίο θα έφευγαν τα καράβια για να μας μεταφέρουν στην Ασιατική πλευρά στο λιμάνι της ομώνυμης συνοικίας Beylerbey.
Απο το 2012 που συμμετέχω σε αυτή την γιορτή του αθλητισμού η μετάβαση μας στην εκκίνηση γινόταν με λεωφορεία απο την πλατεία Ταξίμ και απο το Σουλταναχμετ (την πλατεία μπροστά στην Αγιά Σοφιά).
Συνολικά 6 μεγάλα καράβια απο 3 κεντρικά λιμάνια θα αναχωρούσαν μεταξύ 7.15 με 7.30 και εκ του αποτελέσματος μπορω με σιγουριά να πω οτι ηταν μια πολύ επιτυχημένη απόφαση.
Δεν ηταν μονο η άνεση αλλά και η πανηγυρική ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει τόσο μέσα στο καράβι όσο και κατά την άφιξη μας στο Beylerbeyi.
Και φυσικά τι να πω και πως να περιγράψω την διαδρομή βλέποντας την χαραυγή στον Βόσπορο.
ApLa μαγεία....
Στο βίντεο αυτό καταγράφονται σκόρπια στιγμές απο την μετάβαση στην Ασιατική πλευρά και μέχρι το σημείο εκκίνησης των αγώνων. Ενα ελάχιστο δείγμα ενός πρωινού χαράς και ανεμελιάς.
Οι καιρικές συνθήκες ήταν για μια ακόμη χρονιά ιδανικές για τρέξιμο.
Για τον αγώνα δεν εχω να πω πολλά. Η διοργάνωση θα ήταν άριστη αν δεν υπήρχε η πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην εκκίνηση. Δεν μάθαμε ποτέ την αιτία αλλα ξεκινήσαμε στις 10:30 αντί στις 9:15 !!
Ο εκνευρισμός και η εκτός προγράμματος επιπλέον κούραση ξεχάστηκαν μετα απο λίγο.
Βλέπετε είναι η διαδρομή που λειτουργεί ως ηρεμιστικό...
Η πρώτη στάση στην γέφυρα ειναι η πρώτη δυνατή δόση. Ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη και πάνω απο τον Βόσπορο είναι στιγμές ζωής, ειδικά
αυτή την φορά που φορούσα την επετειακή φανέλα με τον δικέφαλο και το σήμα του Α.Σ. ΠΕΡΑ στο στήθος.
Τα πρώτα 3 χιλιόμετρα μετα την γέφυρα ειναι και τα πιο δύσκολα λόγω του συνωστισμού αλλα και της σημαντικής υψομετρικής διαφοράς.
Dolmabahce, Besiktas, λιμάνι Kabatas, Karakioy και στο 9ο χιλιόμετρο φτάνουμε στην γέφυρα Γαλατά. Στην πρώτη γέφυρα του Κερατιου.
Εκεί κάθε χρόνο η μπάντα παιανίζει υπέροχα ισως και μη αναμενόμενα κομμάτια και δημιουργεί μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα που σε γεμίζει δύναμη για τα υπόλοιπα 6 χιλιόμετρα.
Μας περιμένει μια απίστευτης ομορφιάς και μοναδικής ιστορικής αξίας διαδρομή. Απο την δεξιά πλευρά τα Θεοδοσιανά τείχη, το Τοπκαπι, η Αγια Σοφιά, και απο την άλλη η αύρα του Βοσπόρου.
Ιδιαίτερη αναφορά θα ήθελα να κάνω για την ενθάρρυνση που σε πολλά σημεία άκουσα απο Τούρκους που παρακολουθούσαν απο το πεζοδρόμιο αυτο το ατέλειωτο ποτάμι μικρών και μεγάλων δρομέων αλλά και την συγκίνηση που αισθάνθηκα δεχόμενος φιλικά χτυπήματα στην πλάτη μαζι με ευχές απο νεαρούς Τούρκους δρομείς όταν πλησιάζαμε στον τερματισμό.
(Μπράβο, ο θεός να σε έχει καλά, να είσαι γερός κλπ)
Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων δείχνει σεβασμό στους μεγαλύτερους. Ειναι κάτι που αρκεί μια μόνο επίσκεψη στην Πόλη για να το διακρίνει εύκολα ο επισκέπτης. Εγω το επιβεβαιώνω κάθε φορά που την επισκέπτομαι. Σαν παράδειγμα να πω οτι κάθε φορά που θα μπω σε Τραμ, λεωφορείο, Μετρό θα μου παραχωρήσει θέση ενας νέος η μια νεα. (παραβλέπω την υπενθύμιση που εμμέσως γίνεται στην ηλικία μου...)
Μετά τον τερματισμό πανευτυχής για μια ακόμη συμμετοχή μου μα ακόμη περισσότερο για την επετειακή φανέλα με την οποία έτρεξα.
Το πρόγραμμα της ημέρας ηταν πολύ χαλαρό και ευχάριστο σε μέρη γνωστά απο τις προηγούμενες χρονιές. Απο το ξενοδοχείο με το Τραμ στο Kabatas, μετά το τελεφερίκ και έξοδος στην πλατεία Ταξίμ. Απο εκεί στην πολύβουη και πολύχρωμη Ιστικλαλ. Οι βιτρίνες των καταστημάτων και των ζαχαροπλαστείων σε κάνουν να χάσεις την αίσθηση του χρόνου. Φυσικά τα ρούχα στα καταστήματα Τουρκικών βιοτεχνιών είναι μια πρόκληση οχι μόνο για τις τιμές αλλα και για την ποιότητα τους. Η πρώτη στάση για καφέ στην αγαπημένη μας γωνιά το Kahve Ara (το καφενείο του Ara Guler, του μεγάλου Τούρκου καλλιτέχνη-φωτογράφου) στο ομώνυμο σοκάκι δίπλα απο το Λύκειο Γαλατά.
Αφου πήραμε ανάσες ξεκινήσαμε για την επόμενη καθιερωμένη επίσκεψη μας στο κοσμοπολίτικο Nişantaşı (περπάτημα μεχρι πλατεία Ταξιμ, μετρό και έξοδος στον σταθμό Osmanbey).
Πρόκειται για μια περιοχή στην οποία αισθάνεσαι οτι βρίσκεσαι σε ένα άλλο δυτικοευρωπαϊκού τύπου κράτος. Εντυπωσιακά καταστήματα, μεγάλοι πανάκριβοι οίκοι, υπέροχα καφέ, εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία και φυσικά νέοι και νέες που βιώνουν έντονα αυτόν τον δυτικού τύπου τρόπο ζωής.
Είχε φτάσει απόγευμα και είπαμε να επιστρέψουμε στην ανατολίτικη ατμόσφαιρα και στην Ιστικλάλ για φαγητό στο Saray.
Ένα ακόμη παραδοσιακό και ιστορικό στέκι με καλό φαγητό. Αυτή την φορά η πρώτη έκπληξη ήταν η πολύ μικρή παρουσία πελατών. Ομως γενικά εισπράξαμε μια ατμόσφαιρα που πολύ απείχε απο την εντυπωσιακή και πληθωρική εικόνα των προηγουμένων ετων. Ελπίζουμε να ήταν κατι εντελώς τυχαίο και περιστασιακό.
Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για την προβλήτα στο Eminonu. Πήραμε τοκαραβάκι-λεωφορείο της γραμμής με προορισμό τον σταθμό Arnavutköy η Μέγα Ρεύμα.
Μετά τον τερματισμό πανευτυχής για μια ακόμη συμμετοχή μου μα ακόμη περισσότερο για την επετειακή φανέλα με την οποία έτρεξα.
Σε αυτο το βίντεο μερικές στιγμές απο τον αγώνα.
και φυσικά το σχετικό "διπλωμα"
Η υπόλοιπη μέρα πέρασε ήρεμα, με αρκετό φαγητό και πολύ ανάπαυση.
Δευτέρα 7 Νοεμβρίου
Η διακόσμηση εντυπωσιακή με ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Πόλης απο τον φωτογραφικό φακό του Ara Guler. Αυτή την φορά επέλεξα καφέ τούρκικο με γάλα. Δεν μπορω να πω οτι μου άρεσε αλλα σίγουρα ήταν πιο ελαφρυς.
Δυστυχώς το πολύ τσάι και ο καφές που πίνω στην Πόλη σε συνδυασμό με την υπόκυψη στον πειρασμο των απίστευτων γλυκων και παγωτών εχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός εκρηκτικού μείγματος αυξημένης αρτηριακής πίεσης και σακχάρου.
Ευτυχώς όλα ρυθμίζονται μέχρι την επόμενη μου επίσκεψη...
Αφου πήραμε ανάσες ξεκινήσαμε για την επόμενη καθιερωμένη επίσκεψη μας στο κοσμοπολίτικο Nişantaşı (περπάτημα μεχρι πλατεία Ταξιμ, μετρό και έξοδος στον σταθμό Osmanbey).
Πρόκειται για μια περιοχή στην οποία αισθάνεσαι οτι βρίσκεσαι σε ένα άλλο δυτικοευρωπαϊκού τύπου κράτος. Εντυπωσιακά καταστήματα, μεγάλοι πανάκριβοι οίκοι, υπέροχα καφέ, εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία και φυσικά νέοι και νέες που βιώνουν έντονα αυτόν τον δυτικού τύπου τρόπο ζωής. 
Είχε φτάσει απόγευμα και είπαμε να επιστρέψουμε στην ανατολίτικη ατμόσφαιρα και στην Ιστικλάλ για φαγητό στο Saray. Ένα ακόμη παραδοσιακό και ιστορικό στέκι με καλό φαγητό. Αυτή την φορά η πρώτη έκπληξη ήταν η πολύ μικρή παρουσία πελατών. Ομως γενικά εισπράξαμε μια ατμόσφαιρα που πολύ απείχε απο την εντυπωσιακή και πληθωρική εικόνα των προηγουμένων ετων. Ελπίζουμε να ήταν κατι εντελώς τυχαίο και περιστασιακό.
Είχε νυχτώσει όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής στο ξενοδοχείο. Είχαμε περπατήσει πολύ και η κούραση έκανε αισθητή την παρουσία της.
Το υπόλοιπο της μέρας προέβλεπε ανάπαυση στο δωματιο. Αλλωστε το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας και πολύ απαιτητικό ήταν και ιδιαίτερη σημασία είχε.
Τρίτη 8 Νοεμβρίου
Η διαδρομή ονειρική με ενδιάμεσες στάσεις και πορεία μπροστά απο πολλά αξιοθέατα, φυσικό κάλλος και εντυπωσιακά σπίτια.
Το Arnavutköy είναι μια απο τις ιστορικότερες και πολυπληθέστερες συνοικίες των Ελλήνων. Eνα από τα ομορφότερα και πλέον καλοδιατηρημένα χωριά της ευρωπαϊκής όχθης του Βοσπόρου.
6.000 Έλληνες.
Μετά την Άλωση, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής εποίκησε τη ρημαγμένη περιοχή με Αλβανούς από την Ήπειρο, εξού και η τουρκική ονομασία Arnavutköy, Αρβανιτοχώρι. Οι Αρβανίτες αυτοί ήταν ελληνορθόδοξοι και αφομοιώθηκαν από τη ρωμαίικη κοινότητα. Η ονομασία Μέγα Ρεύμα επικράτησε από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.
Σήμερα οι κάτοικοι του Μεγάλου Ρεύματος είναι κυρίως εύποροι αστοί, οι οποίοι κατοικούν στα παλιά παραλιακά ξύλινα αρχοντικά. Η παραλιακή λεωφόρος είναι γεμάτη καλόγουστες, δυτικού ύφους, καφετέριες και εστιατόρια και παρουσιάζει ιδιαίτερη τουριστική κίνηση.
Στον καταπράσινο λόφο βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία το οποίο τον Ιούλιο του 2018 είχαμε την τύχη να το επισκεφθούμε και να παραστούμε στην ιερά πανήγυρι. 
Στο κέντρο του προαστίου δεσπόζει ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, η μεγαλύτερη εκκλησία του Βοσπόρου, η οποία μαρτυρεί και το μέγεθος και τον αλλοτινό πλούτο της τοπικής ρωμαίικης κοινότητας.
Στο τέλος της λειτουργίας ο Πατριάρχης μοίρασε τον άρτο μαζι με ένα μικρο εικόνισμα. Περίμενα υπομονετικά την σειρά μου και όταν έφτασα μπροστά του του είπα "Παναγιότατε εχω τα γενέθλια μου σήμερα. Την ευλογία σας"
Με την μεγαλοπρεπή απλότητα που τον διακρίνει και παρα την κούραση του μου ευχήθηκε και με ευλόγησε. Με ρώτησε απο που έρχομαι που μένω πώς περνάω. Ηταν 2 λεπτά που με γέμισαν πολύ μεγάλη χαρά και δύναμη. Υποσχέθηκα οτι θα είμαι και του χρόνου εκεί.
Είχαμε ενημερωθεί οτι θα είναι ανοιχτά και θα τελεσθεί θεία Πατριαρχική λειτουργία.
Φτάσαμε λίγο μετά της 10. Στην είσοδο δέσποζε το στεφάνι που βλέπετε στην φωτογραφία.
Εύκολη δουλειά η μετάφραση... Ηταν απο τον Δήμαρχο Μπεσίκτας ο οποίος σύμφωνα με τα έθιμα το έστειλε για να εκφράσει τις ευχές προς την τοπική ορθόδοξη κοινότητα και την εορτάζουσα εκκλησία. (καμμια σχέση με τον συμβολισμό που σε εμάς έχει το στεφάνι).
Σε αυτά είναι έτη μπροστά οι γείτονες...
Στον Ι.Ναό η λειτουργία ηταν σε εξέλιξη με την λαμπρότητα που έδινε η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Αλλά δεν ειναι μόνο αυτή η παρουσία που σε κρατάει και σε συγκινεί. Ειναι η ατμόσφαιρα, τα συναισθήματα που αυθόρμητα σε πλημμυρίζουν καθώς και η ποιότητα της ψαλμωδίας. Ειναι μια καθαρά βυζαντινή απόδοση που δύσκολα συναντάς στις Ελλαδικές εκκλησίες.
Με την μεγαλοπρεπή απλότητα που τον διακρίνει και παρα την κούραση του μου ευχήθηκε και με ευλόγησε. Με ρώτησε απο που έρχομαι που μένω πώς περνάω. Ηταν 2 λεπτά που με γέμισαν πολύ μεγάλη χαρά και δύναμη. Υποσχέθηκα οτι θα είμαι και του χρόνου εκεί.Στην φωτογραφία δεξιά στιγμιότυπο απο την συνομιλία μου όπως το κατέγραψε η Ζωη η οποία αδιαφορώντας για το πρωτόκολλο μπήκε στον χώρο των επισήμων και για λίγο παρεμπόδισε την γενική πρόξενο της Ελλάδος....
Στον καταπράσινο προαύλιο χώρο της εκκλησίας και στην αίθουσα δεξιώσεων ηταν προγραμματισμένη μια μικρη δεξίωση προς όλους τους επισκέπτες.
ανταλλάξαμε δυο κουβέντες με τον ακάματο εργάτη της Ρωμιοσύνης και διευθυντή της Ζωγραφείου Σχολής κ. Δερμιτζόγλου και αποχωρήσαμε. Ο χρόνος έτρεχε και στο πρόγραμμα μας ακολουθούσε η επίσκεψη στο Rumeli Hisar (Κάστρο της Ρούμελης) αρκετά κοντα απο το Arnavutköy.
Το λεωφορείο της γραμμής έφτασε χωρίς καθυστέρηση στην στάση μπροστά στο λιμάνι και μετά απο 10 λεπτά βρεθήκαμε στην είσοδο του κάστρου που λειτουργεί σαν μουσείο.
Τα φυλλάδια που μας έδωσαν ηταν πολυ κατατοπιστικά και μας βοήθησαν και στην περιπλάνηση μέσα στο κάστρο όσο και στην σύντομη ιστορική αναφορά. Το μόνο αρνητικό ΄ήταν οτι δεν μπορέσαμε να ανέβουμε σε κανένα απο τους πύργους λόγω έργων συντήρησης που γίνονταν αυτη την περίοδο.Εδω να πω οτι στην Ασιατική πλευρά προηγήθηκε η κατασκευή το 1393 του πρώτου κάστρου με την ονομασία Anadolu Hisari (Κάστρο της Ανατολίας) απο τον Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄ "τον Κεραυνό" ως παρατηρητήριο ενόψει της Δεύτερης Οθωμανικής Πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, η οποία έλαβε χώρα το 1395. Έχει ύψος 25 μέτρων, έναν κεντρικό τετράγωνο πύργο εντός των τειχών, τα οποία είναι ακανόνιστης πενταγωνικής μορφής, με πέντε πύργους παρακολούθησης σε κάθε γωνία.
Το Rumeli Hisar χτίστηκε μεταξύ του 1451 και του 1452 από τον σουλτάνο Μωάμεθ Β' τον Πορθητή και διαδραμάτισε σημαντικό ιστορικό ρόλο στο γεγονός της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης που ακολούθησε το επόμενο έτος. Χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο του περάσματος μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Θάλασσας του Μαρμαρά και βρίσκεται στο στενότερο σημείο του Βοσπόρου, στην ευρωπαϊκής πλευρά στην περιοχή Σαριγιέρ, πολύ κοντά στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου).
Η διάταξη του κάστρου έχει τη μορφή ισοσκελούς τριγώνου. Τα εξωτερικά τείχη, πάχους άνω του ενός μέτρου, φθάνουν σε ύψος περίπου 15 μέτρων. Ξεχωρίζουν τρεις μεγάλοι πύργοι, που φέρουν τα ονόματα τριών βεζίρηδων του Μωάμεθ Β' (Χαλίλ Πασάς, Ζαγανός Πασάς, Σαριτζά Πασάς).
Τελευταία στάση, πλατεία Ταξίμ και η ξακουστή Ιστικλαλ. Ο πιό πολυσύχναστος πεζόδρομος της Ευρώπης και όχι μόνο.
Αυτή την φορά έμελλε να γίνει ένα ακόμη μάθημα ζωής. Περπατήσαμε αρκετά. Χαζέψαμε και επισκεφθήκαμε καταστήματα. Το λαικό αλλα και τόσο ποιοτικό Cotton και η μπουτίκ της Galata Saray ηταν τα τελευταία. Μάλιστα εκει στην γωνία με επιασε μια επιθυμία να φωτογραφηθώ μπροστά στο καρότσι του κουλουρά.
Ισως διακρίνετε στα δεξιά τις σημαίες της Γαλατά .
Μετά απο 3 ημέρες την ίδια ωρα, ακριβώς απέναντι μου και δεξιά στα 50 μέτρα έγινε αυτή η αισχρή βομβιστική επίθεση. Αυτο το τυφλό χτύπημα δειλών δολοφόνων που στοίχησε την ζωή σε τόσους αθώους.
Εμείς τότε συνεχίσαμε αμέριμνοι τον δρόμο μας προς την πλατεία Ταξίμ, το μετρό και το τράμ για το ξενοδοχείο μας.
Την επόμενη, 9 Νοεμβρίου 2022 η αναχώρηση για το αεροδρόμιο ηταν προγραμματισμένη στις 12 το μεσημέρι.
Μετά το πρωινό είχα μια ακόμη υποχρέωση. Είναι η επίσκεψη που κάνω στην Αγιά Σοφιά κάθε φορά που θα βρεθώ στην Πόλη. Ομως αυτή θα ήταν η πρώτη μετά την μετατροπή της ξανα σε Τζαμί.
Ειχα πολυ μεγάλη αγωνία για το τι θα αντικρίσω αλλα απογοητεύτηκα οταν έφτασα στην πλατεία Σουλταναχμετ.
Ηταν τόσο μεγάλη η ουρά που μέχρι να πλησιάσω στην είσοδο θα έπρεπε να ήμουν στο ξενοδοχείο.
Πρώτη φορά υπήρχε τόσο μεγάλη αναμονή. Περπατώντας μέχρι το τέρμα της ουράς διαπίστωσα οτι η συντριπτική πλειοψηφία ηταν τουρίστες, μαθητές απο διάφορα σχολεία ,κυρίως δημοτικά, και φοιτητές πολυτεχνείου αν καλα μετέφρασα το σήμα απο τα μπλουζάκια που φορούσαν.
Οχι δεν ήταν ώρα που λειτουργούσε ως Τζαμί γιατι περίμεναν πολλές γυναίκες. (Στο τζαμί μπαίνουν για προσευχή εν ωρα λειτουργίας μόνο άνδρες).
Ειναι κατι που προσπαθησε ο Τουρκος προεδρος να το καταργησει. Δεν ξερω τι εχει γινει τελικα . Παραθετω δηλωση του απο το 2018
"Γιατί οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να μπαίνουν στα τζαμιά; To λέει κανένας στίχος του κορανίου; To λέει καμία παράδοση; Εγώ ξέρω ό,τι διάβασα, ό,τι είδα και ό,τι άκουσα. Εμένα οι ιεροδιδάσκαλοί μου δεν μου έμαθαν κάτι τέτοιο. Επομένως, ποιος και από ποιο κεφάλι κατέβηκε κάτι τέτοιο; Πρέπει επιτέλους να γκρεμίσουμε αυτά τα λάθος ταμπού», 
Με την απογοήτευση να με κυριεύει αναγκάστηκα να πάρω τον δρόμο προς το ξενοδοχείο ευχόμενος να τα καταφέρω στην επόμενη επίσκεψη μου.
Τελειώνω αυτή την ερασιτεχνική περιγραφή της παραμονής μου στην Πόλη 4-9 Νοεμβρίου 2022 με κάποιες φωτογραφίες.
